Hér er minn maður, kominn í gallann, að íhuga með tánum hvernig eigi að gleðja öll góðu börnin á jólum. 

Úff hvað það er langt síðan ég bloggaði - einhver deyfð yfir þeirri deild hjá mér upp á síðkastið, held nú að ég sé ekki ein um að vera dofin þessa dagana
En annars er búið að vera nóg að gera, ég var ráðin tímabundið inn til ríkissaksóknara og átti upphaflega að aðstoða Boga við að kortleggja stöðu bankanna og átti sú vinna að klárast fyrir áramót.  Svo fór sem fór, Bogi hætti, en ég hélt áfram og hef verið að aðstoða saksóknara embættisins í þeirra málum -sem sagt á kafi í sakamálum hvers konar og ég hef líka verið að fara með þeim í héraðsdóm og Hæstarétt, til að fylgjast með.
Þetta hefur verið ótrúlega skemmtilegt að öllu leyti - starfsfólkið þarna er alveg frábært og það hefur verið gaman að komast inn í þennan heim lögfræðinnar.

Samningurinn hjá ríkissaksóknara rennur út um mán. mót svo það er spurning hvaða tækifæri gefast eftir það - ýmislegt í kortunum en ég segi frá því seinna.

Nú er von á öðru barnabarni í fjölskylduna, nánar tiltekið þann 24. nóvember kl. 9 fyrir hádegi og ég er bókuð í heimsókn kl. 12 þann dag Hlakka mikið til.
Smári Óliver hreinlega rifnar út þessa dagana og mér sýnist hann helst vilja vera byrjaður að labba og tala ekki seinna en strax ! Algert krútt þessi drengur.
Annars allt fínt að frétta af öllum - Eyþór á Bif og við Sóldís förum þangað mikið um helgar enda ótrúleg hvíld að komast í sveitina.

Ást friðar og hamingju knús á alla.

Vinkona mín sagði mér einu sinni að hún ætlaði ekki að fara á kjörstað og kjósa.....og ég "eipaði" á hana....sagði að maður notaði ALLTAF tækifærið sem manni er gefið með því að geta notað atkvæðið sitt til að hafa áhrif. Mér finnst þetta einn mikilvægasti réttur okkar ..og þeim líka.

Þetta er óborganlega fyndið. Wedding Disaster!

Fengum brottfararleyfi í dag, fljúgum í kvöld heim - mikil tilhlökkun í gangi að komast loksins heim með heilbrigðan strákaling. 
Sjáumst,
Kollý, Arndís og Smári Óliver.

Fengum frábærar fréttir í dag, fáum að útskrifast af sjúkrahúsinu og fara á hótelið í dag - loksins, en Smári braggast vel, er hitalaus og ferskur þannig að við verðum hér á hótelinu fram á mánudag þegar við hittum lækninn hans, Catherine Allen, og þá getum við jafnvel flogið heim á mánudagskvöld - eigum eftir að fá það staðfest samt.
En það er þvílíkur munur að sjá drenginn á s.l. tveimur dögum, hvað hann er orðinn spengilegur og flottur eins og sést :

Bloggið hennar Arndísar er eitthvað bilað svo ég tek að mér hlutverk fréttaritara um það sem helst gerist yfir daginn.  Smári er að taka við sér, hann vill ekki ennþá drekka beint, en við komum ofan í hann vökva með því að blanda mikið af vökva í matinn hans og þar með fær hann dágóðan skammt yfir daginn, svo fær hann í æð yfir nóttina.  Við fengum mjög sennilega skýringu á því afhverju hann hefur aldrei viljað pela eða snuð og það er líklegast vegna þess að hann þurfti að reyna þó nokkuð á sig við að sjúga úr pela og það hafi verið of erfitt fyrir hann út af hjartanu,  hann gat lítið lagt á sig vegna ástandsins og læknarnir segja að það geti breyst þegar heim kemur.....kannski verður hann bara pela og snuð barn eftir allt saman - hvort sem það er gott eða ekki....
Hann hefur líka verið með smá hita og þess vegna vilja læknarnir hafa hann áfram undir eftirliti þar til hann hverfur. Við verðum því líklega á sjúkrahúsinu fram yfir helgi og komum VONANDI heim í byrjun næstu viku. Að öðru leyti er Smári hress og kátur, bræðir allt starfsfólk hér með spékoppabrosunum sínum og góða skapinu. 

Hér spjallar Smári við afar skrautlega klætt starfsfólkið sem potar og kássast með hann með reglulegu millibili.

Og hér er drengurinn í stuði að spjalla við ömmu sína.


Annars er ég hér upp á hóteli að fylgjast með kappræðum varaforsetaefnanna Joe Biden og Söruh Palin og ég held að það sé almennt meiri spenningur fyrir þessum kappræðum heldur en þegar forsetaefnin sjálf öttu kappi fyrir viku.  Það helgast aðallega af því að fólk er forvitið að sjá hvernig Sarah kemur útúr þessu en eins og ég hef sagt hefur hún í viðtölum algerlega drullað upp á bak (ef við tölum íslensku) og fólk vill sjá hvort hún geti svarað erfiðum spurningum um efnahagsmálin, utanríkisstefnuna, orku og umhverfismál án þess að vera endalaust að tönglast á ímynd sinni um að vera "hocky mom".

Læt aftur vita af líðan Smára á morgun.  Takk fyrir allar fallegu kveðjurnar, okkur þykir óskaplega vænt um að fá svona falleg orð og hvatningu frá ykkur góða fólki sem lesið þetta blogg.

...er ekki beint genetísk arfleifð í móður eða föðurætt Arndísar, og ég held að það sama gildi um föðurfjölskyldu Smára - enginn tregur til drykkju þar... en Smári hins vegar gerir okkur pínulítið erfitt fyrir í gær og í dag með því að vilja bara alls ekkert drekka neinn vökva. 
Hann borðar vel, en vill ekki pela, brjóst, glas, skeið.....nothing.  Það er búið að rannsaka hvort eitthvað annað hrjái hann sem gæti valdið því að hann vill ekki drekka og hann er í mjög fínu standi að öllu leyti - hjartað og lungun fúnkera flott, allt á uppleið, nema að í gærkvöldi þurfti að setja í hann sondu svo hann fengi vökva í magann.
Nú er búið að finna smá leið til að koma ofaní hann vökva og vonandi virkar það þangað til að hann verður styrkari en þetta seinkar aðeins því að læknarnir vilja láta hann fara.
Að öðru leyti gengur vel, Smári er hress, farinn að hlæja og skríkja, og mamma hans er vonbetri í dag en í gær eftir að við fundum út aðferð við að hella í piltinn

Annars höfum við skiljanlega ekki séð neitt af Boston, nema spítalann og hótelið sem við erum á, en þar kíkir maður á amrískt sjónvarp þar sem aðallega er fjallað um Bailout-ið sem mistókst, og svo forsetakosningarnar og á morgun verður varaforseta efnunum att saman í debat sem verður gaman að sjá - sérstaklega eftir að hafa fylgst með Söruh Palin sem minnir mann helst á fegurðadrottninguna ljóshærðu sem röflaði tóma steypu þegar hún var spurð að einhverju - Sarah er svipuð...eins og sjá má hér. 

Eins og þið sem hafið einhverntíma þurft að vera inná sjúkrahúsi tímabundið þá er þetta tímabilið þegar tíminn stendur kyrr. Það er svo einkennilegt hvað allt verður tímalaust þegar maður dvelur svona dögunum saman á sjúkrahúsi.  Það eina sem skiptir máli eru framfarir sjúklingsins og allt snýst um lítil skref í átt til bata.
Smári vaknaði í dag, öndunarvélin var tekin, nokkrar slöngur teknar og hann drakk pínulítið í kvöld.  Það munar svo miklu að sjá hann sýna viðbrögð, þó sár séu, eins og að gráta yfir meðferðinni á sér þegar hjúkkan bankar hann fast í bakið til að fá lungun til að blása út.  Eða pirringurinn yfir að geta ekki rifið súrefnisslönguna úr nefinu á sér, enda hendurnar hans báðar vafðar inn í einhverja poka svo hann geti ekki rifið allt og tætt úr sambandi.  En það er góðs viti að sjá hann sprikla og pirrast yfir þessu - þá er kerfið að komast í gang og áður en við vitum af verður hann farinn að spjalla og hlæja eins og hann er vanur.

Maður verður ósjálfrátt hugsi yfir láni sínu að búa í ríki þar sem heilbrigðiskerfið er að mestu sniðið að öllum og ekkert til sparað í læknisþjónustu, sérstaklega þegar börn eiga í hlut. Það er því einkennilegt að vera hér með barnabarnið sitt, á sjúkrahúsi í USA sem er talinn einn sá besti í heimi á sviði hjartalækninga - vitandi það að aðeins útvaldir íbúar þessa lands fá notið þjónustunnar, þ.e. þeir sem eru vel tryggðir og eiga peninga. 
Ég horfði á mynd Michaels Moore um daginn, Sicko, og m.v. það sem þar kemur fram er augljóst að það þarf að stokka all verulega upp í pólitískum hugsjónum um hvernig heilbrigðiskerfið eigi að vera.  Það er mikið fjallað um þetta í tengslum við forsetaframbjóðendurna og mér sýnast tillögur Obama vera ágætar, þ.e. að leyfa þeim sem vilja velja sína lækna og kaupa sínar tryggingar, en byggja samt sem áður upp heilbrigðiskerfi fyrir þá sem ekki geta eða vilja hið fyrrnefnda.
En ætli Arndís eigi ekki setningu dagsins þegar við vorum að ræða þessi mál í mötuneyti sjúkrahússins í hádeginu í dag.
"Ég skal aldrei aftur kvarta yfir því að borga skatta framar" sagði hún þegar við fórum að fabúlera með þær tölur sem aðgerðin og þjónustan kostar sem hún og Smári fá frá íslenska ríkinu.
Ég borga líka glöð mína skatta til að samborgarar mínir njóti alls þess besta sem í boði er.

 

Jæja, aðgerðin á Smára er afstaðin, tók styttri tíma en áætlað hafði verið - aðeins 2 klst. og ég ætla ekki að segja ykkur hvað það var þungu fargi af okkur létt þegar skurðlæknirinn Dr. Boscha kom og sagði okkur að allt hefði gengið vel. 
Nú verður Smári í nokkra daga á gjörgæslu hér á Children´s Hospital í Boston þar sem fylgst verður náið með framförum hans.  Hann verður í öndunarvél í dag og á morgun en sleppir smátt og smátt öllum vélum og dóti þegar líður á. 
Það er hreint ótrúlega vel hugsað um okkur hér og ef það er eitthvað sem Bandaríkjamenn kunna þá er það að þjónusta fólk, að koma upplýsingum á framfæri við fólk og að gera við lítil hjörtu  
Við búum á hóteli hér við hliðina á sjúkrahúsinu en það er líka fín aðstaða fyrir foreldri bæði á gjörgæslunni og á almennu deildunum til að sofa hjá börnunum sínum og hugsa um þau.
Bið að heilsa öllum og takk fyrir fallegar kveðjur til okkar.

 

Farin til Boston með prinsinn og stóru stelpuna mína. Ég mun segja frá gangi mála hérna á síðunni og Arndís ætlar að halda dagbók á síðunni hans Smára.

A bien tot.

Jæja, nú er þessi sjarmör opinberlega kominn í kristinna manna tölu

og amma hans orðinn löffi...útskrift og innskrift lokið í bili.

Honum Smára Óliver virtist svíða það aðeins að vera settur í kjól og lét hressilega vita af því við skírnina að þetta væri nú aðallega ætlað fyrir kvenkynið, en undir lok veislunnar var hann farinn að taka gleði sína á ný, þá annað hvort búinn að gleyma að hann væri í kjól sem hefði passað á mömmu hans í sídd, nú eða hann hafði bara sætt sig við orðinn hlut, búið að festa hann á mynd í kjólnum og svona...svo það var kannski alveg jafn gott að bræða gesti með spékoppabrosum út í eitt

 

Í dag er ár síðan þessi viðburður átti sér stað og bara svo það sé á hreinu þá standa hveitibrauðsdagar ennþá yfir eftir 14 ár